Perde karanlıkta açılır. Işıklar yanar. Bir boşluk. Sadece 5 iskemle ve 5 kişi. Birbirlerinin aynı olan iskemlelerden biri tam ortada geride, seyirciye dönük. Biri sağ önde, biri sol önde, seyirciye yan duruyorlar. Diğer ikisi de sağdaki ile ortadakinin ve soldaki ile ortadakinin aralarında. Böylece bir yarım daire kurmuşlar; dairenin merkezine bakıyorlar. Oyuncular bir örnek giyinmişler: kollan biraz sıvanmış, yakası açık beyaz gömlek; düz, basit, maviye kaçan açık gri renkli, paçasız bir pantolon; ayaklarda da bir örnek siyah, hafif bir ayakkabı, belki de bir bale pabucu. Oyunculardan biri orta iskemleye oturmuş, yığılmış, kollan iki yana sarkmış, başı öne düşmüş. Ötekiler önünde ona doğru uzanmışlar, eğilmişler. Saklıyorlar onu. Işıklar yanınca böyle görünürler. Oturanı çevrelemişler, gizlemişler, sırtları seyirciye dönük, eller açık, öne doğru uzanmışlar, bir diz bükülmüş, bir ayak gerilmiş. Hareketsizlik. Bir heykel sanki. Sonra yavaşça toparlanırlar. Hep beraber. Geriye ve yanlara doğru arka arka giderek açılırlar. Hep beraber. Simetrik bir hareket. İskemlelerin önüne gelince dururlar. Yüzleri oturana dönük, ona bakıyorlar. Ortadaki yavaş yavaş başını kaldırır. Ağır ağır konuşmaya başlar. ORTADAKİ. Bırakın beni haykırayım. Bırakın beni haykırayım. Bırakın haykırayım, bırakın beni. Donuk bakışlı, soluk renkli genç yüzleri haykırayım. Düşük omuzları, güvensiz omuzları, acılı gözleri. Uzun yıllardır boğazımda düğümlenen sözleri bırakın haykırayım. Nedendir bilir misiniz? Bilirseniz der misiniz bana Nedendir?

---