Bu benim Cumhuriyet'imin hikâyesi! On sekiz yıl çalıştığım, iki yıl Ankara temsilciliğini yaptığım, on bir yıl genel yayın müdürü olarak yönettiğim Cumhuriyet'in kitabı bu. 1973'te girdim, 1992'de çıktım. Bir daha da hiç uğramadım, Cağaloğlu Türkocağı Caddesi No: 39/41'deki yeşil boyalı demirden bahçe kapısına... Evet, benim Cumhuriyet'im! Çünkü ben bu Cumhuriyet' i kendi penceremden yazdım. Benim pencerem elbet her şey demek değil. Başkaları da kendi duygu ve düşünce dünyalarına sığınarak yazacaklar, kendi Cumhuriyet'lerini. Böylece, biraz daha yaklaşacağız gerçeğe... Bu kitap, Cumhuriyet'teki bir dönemi ya da Okay Gönensin'in deyişiyle bir "iç savaş"ı anlatıyor. Yani Cumhuriyet'in görünen sayfalarından oluşmuyor. Bu sayfaları gazete koleksiyonlarında, kütüphanelerde bulabilirsiniz. Bu kitapta daha çok perde arkası, içyüzü var. Ve tabii gazeteci milleti de var, bütün renkli curcunasıyla... Hiç kuşkusuz gazetecilik mesleği de var, günümüzde aşınmaya yüz tutan "ciddi" taraflarıyla... . Kolay olmadı yazmak. Cumhuriyet'te geçirdiğim uzun yılların sayfalarını karıştırmak bazen bir şenlikti ama bazen de tam bir kâbustu. Jorge Semprun Yazmak ya da Yaşamak isimli kitabında, geçmişin küllerini karıştırıp yaşlı amlarla karşı karşıya geldikçe, "belleğin işkencelerine karşı savunmasız kaldığı"nı belirtir. Şöyle devam eder: O kadar yıl sonra ben de gülüyordum. Bilinçaltının bütün dolambaçlarına ve hilelerine; isteyerek veya istemeden yapılan sansürlemelerine, unutma stratejisine, ileri kaçışlara ve anıların barındırılmasına; bu deneyimin büyüsünden kurtulmak, onu hiç olmazsa kısmen birlikte yaşanabilir kılmak için yazılan bunca sayfaya karşın...

---