Atatürk'ün sesine, birlikte bir kez daha kulak verelim: "Ey Türk Gençliği! Birinci vazifen, Türk istiklalini, Türk cumhuriyetini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir." Atatürk'ün bu buyruğunu Cumhuriyetin ilk yıllarının Türk gençleri, yalnızca kendilerine verilen bir görev sanmışlar ve kendilerini de, yalnızca bu görevi yerine getirmekle yükümlü saymışlardır. "Türk istiklalini, Türk cumhuriyetini muhafaza ve müdafaa etmek", bu nedenle, onların yalnızca "birinci vazife"leri olarak kalmamış, bu ülkede yaptıkları "tek vazifeleri de olmuştur. Atatürk, Türk ulusuna "ikinci vazife"sini bir buyruk olarak bildirmemiştir. Bunun sonucu olarak da Türk ulusunun gündeminde yeni "vazife"ler, uzun süre yer almamıştır. Oysa Atatürk'ün, "Sanatsız kalmış bir ulusun, yaşam damarlarından biri kopmuş demektir" özsöylemi, "Ulusumuzu, çağdaş uygarlık düzeyinin üstüne çıkaracağız" öngörüsü, "Türk gençleri, rejimin ve devrimlerin sahibi ve bekçisidir" özgüveni, "Köylü efendimizdir" saptaması örneği, çeşitli söylem biçimleriyle açıkladığı yüzlerce görüşü gerçekte, "Birinci vazifelerini yerine getirmiş olmaları beklenen Türk gençleri için birer "ikinci vazife" buyruğudur, "üçüncü vazife" buyruğudur, dördüncü, beşinci, onuncu ve otuzuncu "vazife" buyruğudur. Bu anıtsal kitapta yer alan Türk gençlerinin ortak özellikleri, "Birinci vazifelerinden sonra gelen "vazife"lerini de, aynı bilinç ve sorumluluk duygusuyla yerine getirmiş olmalarıdır. Bir kitaplığı başlı başına doldurabilecek yeni yeni ciltlerinin izleyeceği bu kitabı hazırlamak da, övünerek söylüyoruz, yerine getirmekle yükümlü olduğumuza inandığımız, bizim "vazife"lerimizden biridir...

---