Gazeteden yeni ayrıldığım aylardı. Üretim deyince aklıma, henüz haberden başka bir şey gelmiyordu. Bir gün, yayıncı arkadaşım Özcan, Siyasallı arkadaşım Nurdan ve ben, Kadıköy'de bir kafede otururken konu nasılsa Semra Özal'dan açıldı. Ayaklarının fotoğrafı, "yazısız" ibaresi ile yayınlandığında bile tanınabilecek kadar bildikti Semra Hanım ama Hasbahçe, puro, kahkaha klişesinin ötesine pek geçilememişti. "Birisi yazsa fena olmayacak," dedik. Sonra muhabbet derinleştikçe bize sunulandan farklı bir Nazmiye Demirel, Emel Korutürk, Mevhibe İnönü var mı diye merak eder olduk. Aslında bir şekilde yaşamımızda olan bu kadınların imajlarının ötesine kimse geçememiş, Çankaya kadınlarının dünyasına yakınlaşan çıkmamıştı bugüne kadar. Reşide Hanım, Melahat Gürsel, Sekine Evren ile tanışamamıştık bile. Derken, "birisi yazsa" ihalesi, herhalde işsiz olmamdan bana kaldı. O akşam Mevhibe İnönü'nün yaşamını okumaya başlamıştım bile... Başlayış o başlayış oldu. Okuması zevkliydi ama üzerinde çalışılmış olan tek kişi Mevhibe Hanım'dı. Gazete arşivlerinde, diğer Çankaya kadınları ile ilgili cılız birkaç sayfanın dışında hiçbir şey yoktu. Çankaya Köşkü'nün arşivinde ise doğum (ölüm) tarihleri bile yer almıyordu. Halktan gelmiş birkaç mektup dışında Türk "first lady"lerle ilgili hiçbir kayıt tutulmamıştı (En azından bana yapılan açıklama böyleydi). Latife Uşakizade, Mevhibe İnönü, Reşide Bayar, Melahat Gürsel, Emel Korutürk yaşamları boyunca tek bir söyleşi bile kabul etmemişlerdi. Nazmiye Demirel, 1960'lı yıllarda yaptığı tek söyleşinin kopardığı gümbürtüden sonra elli yıldır ağzını açmıyordu. Gazetecilere gül reçeli ikram ediyor, esprilerini patlatıyor ama daha fazlasına izin vermiyordu.

---