Kâhin düşünceliydi. Sandalla, sahilden kuleye doğru ilerlerken en etkili teselli cümlelerini hazırlamakla meşguldü. Aslında kendisini kurtaracak cümlelerin peşindeydi. Ne de olsa krala, kızının öleceğini ilk o söylemişti. Ama bir taraftan da kralını uyarıp görevini yapmış olmanın verdiği rahatlıkla:
"Öfkesini çıkaracağı son kişi herhâlde ben olurum." diye söylendi. Sandaldaki dört muhafızın başı olduğu her hâlinden belli olan iri yarı asker, kâhine döndü:
"İyi misiniz efendim?"
Kâhin, tedirginliğinin anlaşılmaması için soruya soruyla karşılık verdi:
"Hâlâ bir şey yemiyor mu?"
"Hayır efendim, haftalardır kulenin balkonundan şehre doğru bakarak, elindeki anahtarı evirip çeviriyor."
Muhafız bunları söylerken yüzünden üzüntüyle karışık acıma hissi okunuyordu...

---