Yataktan kalkıp, iskemlelerin üzerinden giyeceklerimi toplamağa başladığım sırada hava henüz karanlıktı. Şafak atmadan evvel kamp yerinde olmam lazımdı. Arabam pek matah bir şey olmadığından, ancak böyle erken kalktığım takdirde oraya vaktinde yetişebiliyordum. Marie yatağın içinde kımıldandı, esnedi ve uykulu sesiyle: - "Acelen ne Roy," diye söylendi, "buradan bir an evvel kaçmak için can atarsın." Yan yarıya bizden sayılırdı. Fakat çarşafların arasında gerinmekte olduğu o sırada, kendisini tam manasıyla bir Fransız kadınına benzettim. Harb esnasında Paris'te bulunduğum için Fransız kadınları hakkında çok şey biliyordum... Gömleğimin düğmelerini iliklerken: - "İnsanın, bu saatte yataktan çıkmağa can atması için deli olması lazım," diye söylendim. "Ama oyalandığım takdirde müşterilerime karşı kusur etmiş olurum. Kayıkları, motorları hazırlayayım diye beni bekliyorlardır." Yine esnedi: "Tabii, Roy Higgins artık büyük bir iş adamı oldu. Onu zaptetmek, kendisine bağlamak bir kadın için kolay değil." Pantolonumu aramakta iken cevap verdim: "Bir erkek evvela işini düşünmelidir." - "Şu kamp meselesi ortaya çıkmadan evvel ne güzeldi Roy. İstediğin zaman bana geliyordun; bu saatlerde ise koşmak değil, daha yeni yeni uykuya dalıyorduk." - "Onlar geçti artık." Pantolonumu buldum ve ayağıma geçirdim. Biraz sonra Marie'nin: - "Biliyor musun Roy," dediğini işittim, "yakışıklı bir çehren var, ama esas itibariyle iyi bir insan değilsin. Görünüşünü çok kimse sevimli buluyor, fakat ben seni hiçbir zaman, itimat edilir bir insan kabul edemiyorum." - "Olabilir. İnsan kime itimat edebileceğini herkesten iyi bilir.' - "Mesela benimle evlenmek istesen, kendimi bir ömür sana emanet edemem." - "Sana şimdiye kadar evlenme lafı eden oldu mu?"

---