BENİM yaşımdaki Türk insanı, savaş içinde büyümüş, savaş sıkıntılarını yaşamının doğal bir gereği gibi görmüş ve büyüklerinden hep savaş hikâyeleri dinlemiştir. Büyük Osmanlı İmparatorluğu'nda idarenin zayıflamaya başlaması ve dış güçlerin kışkırtmalarıyla uzun süre her bölgede meydana gelen ayaklanmalar ve komşu devletlerin saldırıları İmparatorluğu yıkamamıştı ama I. Dünya Savaşı sonunda yurdun hemen hemen her köşesi düşmanlar tarafından işgal edilmişti. Bu kez, büyük Atatürk'ün önderliğinde, yıkılan Osmanlı Devleti yerine genç ve güçlü Türkiye Cumhuriyeti kurulmuş ve dış güçlerin istek ve emelleri yine yerine gelememiştir. Çünkü onların istediği, ister Osmanlı Devleti isterse Türkiye Cumhuriyeti, hangi isim altında olursa olsun, Türklerin kurdukları bir devletin yok olmasıydı. Osmanlı İmparatorluğu'nu kuranlar Türk'tü. Fakat bu bir imparatorluk olduğundan içinde, Türk olmayan pek çok yabancı unsur da bulunmaktaydı. Bu yabancı unsurlar da, devlet zayıfladığı zaman, imparatorluğu yıkmak için içerden her türlü çabayı harcamışlardır. Bugün bile hala, doğuda bir Ermenistan veya Kürdistan kurma hayalini yaşayanlar vardır. Memleketi işgal eden düşmanları kovmak ve yeni Türkiye Cumhuriyeti devletini kurmak için yapılan Kurtuluş Savaşı'nı kazanmak kolay olmadı. Bütün Türk milleti, en küçük çocuğundan en yaşlısına kadar, her türlü fedakârlığa katlandı. Her aile içinde yitirilenler oldu. Çocuklar, bugün yokluğu düşünülemeyen en basit ihtiyaçlarından yoksun olarak yaşadılar. Anneler ve babalar ise, bunları çocuklarına verememenin acısı ile kıvrandılar. En fakirinden en zenginine dek her yaşam düzeyindeki ailede akla hayale gelmeyen sıkıntılar çekildi. Sonunda düşmanlar kovuldu ve genç Türkiye Cumhuriyeti kuruldu. Evet, ama ne sıkıntılarla... İşte, bugün eriştiğimiz yaşam düzeyinin değerini anlayabilmek için, çekilen o sıkıntıları bilmek gerekir.

---