Biri çıkıp da bana, “Hazır ol, görüp göreceğin en güzel geçmiş zaman gezisine çıkacaksın!” deseydi güler, geçerdim. Çünkü zaman makinemiz Ertuğrul, bizi her seferinde geçmişin veya geleceğin en güze! yerlerine, en gizemli olaylarına götürürdü. Ama İstanbul’a bu seyahatimiz kadar güzel bir gezi yapmamıştık. Bunu söylerken asla abartmıyorum. Şehrin doğal güzelliği yanında içinde yaşayanların da ona yaraşır şekilde bir yaşantı sürmeleri kadar güzel ne olabilir? Yine de insan, bunu yakından görünce hayran olmadan edemiyor.
Zaman makinemiz Ertuğrul, Hasköy civarlarında mavi servilerin boy attığı, sık ağaçlı bir yere indiği zaman gece yarısını geçiyordu. Hava nemli ve serindi. 1468 yılı sonbaharında İstanbul, karanlığa gömülmüştü. Bu bile, bizim eski çağlardan birinde olduğumuzu anlatmaya yetiyordu. İstanbul’un şimdiki ışıl ışıl gecelerini düşünürsek, bu karanlık ürkütücü geliyordu insana...

---