Günün gündüzle geceye bölünmesi gibi Chopin' in hayatı da ikiye bölünmüştür; birçok bakımlardan: Annesi Polonyalı, babası Fransız'dı, kırk yıla yakın ömrünün ilk yarısı Polonya'da, ikinci yarısı Fransa'da geçti. Yirmi yaşına kadar canlı, neşeli, hareketli bir çocuktu; ondan sonra hastalıklı durgun, küskün bir adam oldu. Bu ikilik onun kişiliğinde de görülür: Bir halk çocuğuydu; karıştığı kibar kişiler arasında onlar gibi davranmak için kendini zorlardı. Duygulu bir insandı; sıkılganlığından dolayı acılarını belli etmemeye, çalıştı, bundan dolayı da büyük acılar çekti. Gururlu bir insandı; öyleyken, aşk yüzünden benliğinden fedakârlık ettiği olurdu. Bütün bunlar Chopin'in sanatını baştan başa etkilemiştir. Dışarıya karşı, olduğundan başka türlü görünmeye çalışırken, içinden bambaşka bir dünyada -kendi gerçek dünyasında- yaşıyor, bunu ancak bestelerinde ortaya döküyordu. Bütün duygularını, memleket hasretinden aşk acılarına kadar bütün elemlerini, gençlik coşkunluklarından mutlu anlarının sevinçlerine kadar ruhunun bütün heyecanlarını müzikle dile getiriyor, kendi adına piyanosunu konuşturuyor, bir müzik tarihçisinin dediği gibi "piyanoca konuşuyordu". Duyguları derindi; besteleri de çeşit bakımından geniş olmamış kısa parçalar çok derinlemesine ilenmiş, her biri ufak ama yoğun birer eser olmuştur. Yangın değildi onun ateşi; bir kor parçasıydı, ek çalgısı piyanosuydu. Bu da, ona yetiyordu. Bütün sanatını, yaratıcılığını piyanonun üzerinde toplamıştı. O güne kadar piyano tuşlarından çıkabileceği kimsenin aklına gelmemiş yeni sesler çıkıyor, bu çalgıyı müziğin bütün güzelliklerini şakıyan tükenmez bir kaynak gibi yeni keşiflerle kutluyordu. Chopin bir hasret bestecisiydi. Memleketindeyken başka ülkelerin hasretini çekerdi. Bir akşam üzeri, "zal" saatinde (Polonya dilinde "hasret" saati) Varşova'dan ayrıldı, Paris'te yurdunun hasretini çekerek öldü. Bu ikisi arasında geçen ömür boyunca hep hasret şarkıları söyledi, hasret nağmeleri terennüm etti.

---