Çeviri sözcüğünü dilimize Nurullah Ataç’m soktuğunu biliyor musunuz? Şöyle diyor bir yazısında: “Tercüme yerine çeviri, çevirim gibi bir söz bulsak, nasıl diyorlar?... uydursak, daha iyi olacak ya, kızarlar gene. “Anlamıyoruz” diye tuttururlar, benim de sinirlerim bozulur. İyisi mi, uyayım onlara, ben de tercüme diyeyim. Türkçe’yi, kendi dilimizi beğenmemeleri boyuna sürüp gidecek değil a! Bir gün gelir, uslanırlar, biz de Öz-Türkçe çalışmalarımıza döneriz.”
Ataç’ın canını çok sıktılar bu öz türkçe konusunda. Ama sonunda o haklı çıktı Tercümr sözcüğünü hâlâ kullananlar olmakla birlikte günümüzde artık büyük bir çoğunluk çeviri sözcüğünü tercih ediyor. Ataç’ın yazılarında çeviri ve çevirmen sözcükleri iki yerde daha geçiyor: “Bizler için Homeros’un, Vergilius’un yapıtları ancak adlarını işittiğimiz, olsa olsa çevirilerini, söydeşi gölgelerini gördüğümüz birer değer.”( Batıya Doğru, 28. X. 1949, Ulus Güncesi)
“ Çevirmen, bir de önsöz yazmış... “(Günce -15. 1. 1956 - Son Havadis Güncesi)

Ataç’ın öz Türkçe’ye yönelmesi geç yaşlarında, 1944’den sonra oldu. O yıla kadar kimi yazılarında tek tük öz Türkçe sözcük kullanan Ataç, 1944’den ölümüne kadar (1957) koşulsuz bir öz Türkçe ile yazdı. 1947 yılında Ülkü Dergisi’nde yayımlanan “Neden böyle yazıyorum?” başlıklı yazısında dil serüvenini şöyle açıklar: “Önce konuşma diliyle yazmağa özendim... Konuşma dilini sevdiğim için çokluğun, kamunun konuşurken kullandığı kelecileri (Ataç, kelime karşılığı önceleri keleci diyordu. Sonradan bunu bırakıp tilci demeğe başladı) de severdim, bizim midir, elin midir, pek aramazdım... sonradan anladım yanıldığımı...

---