Çanakkale Savaşları asla unutamayacağımız bir kahramanlık mücadelesi olarak tarihe geçti. Milletimizin var olma mücadelesi niteliği taşıyan bu savaşta askerlerimizin sayısız kahramanlıkları dillere destan oldu. Her yeri kanla yoğrulan topraklarımızı canla başla savunarak bizlere hediye eden şehit ve gazilerimize büyük minnet borçluyuz. Çanakkale'de büyük ve anlamlı bir zafer kazanılırken her aileden şehit düşenler ya da gaziler olmuş. Bizler belki de bu yüzden, savaşın Türk ve dünya tarihindeki öneminden çok yapılan kahramanlık öykülerine kulak kesiliyoruz. Yine de genç yaşta kanlarıyla tarihin altın sayfalarına isimlerini yazdıran kahraman şehit ve gazilerimizden bugün çok azının ismini biliyoruz. Sayılarının 250 bin olduğu söylenen şehitlerimizden; Havranlı Koca Seyid, Ezineli Yahya Çavuş ve Niğdeli İbrahim Ethem gibi çok azının isimleri yaşamaya devam ediyor. Oysaki Mehmet Akif'in "Kimi Hindu kimi yamyam kimi bilmem ne bela" diye tarif ettiği düşmana kaşı, İslam coğrafyasının her yerinden Mehmetçikler cepheye koşmuş, şehitler kervanına katılmışlardı. Dur Yolcu adlı şiiri kaleme alan Şair Necmettin Halil Onan bu şehitleri şöyle tarif ediyordu: Bu tümsek, koparken büyük zelzele Son vatan parçası geçerken ele Mehmed'in düşmanı boğduğu sele Mübarek kanının aktığı yerdir. Çanakkale'de yaşanan, mahşeri andıran atmosferin mükemmel bir tasvirine Akif'in dizelerinde de rastlıyoruz: Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer O ne müthiş tipidir, savrulur enkazı beşer...

---