2010 yılının karlı bir Şubat günüydü. Saint Peters-burg’daki Aleksander Nevski Manastırı’nın mezarlığında ağır ağır yürüyordum. Üzerinde duran büyük haçı kanatlı meleklerin kucakladığı anıtsal bir mezarın başına gelmiştim. Pyotr îlyiç Çaykovski’nin karlar içerisindeki büstü tebessümlü bir edayla kaidesinin üzerinden öylece bana bakıyordu. Kim bilir hangi hayranının bıraktığı kıpkırmızı taze karanfiller saçılmış bir halde bütün bir ömür boyu ruhunda çektiği yaranın kan lekeleri gibi şimdi etrafını sarmalamış bu cennet bulutları havasındaki beyaz battaniyenin üzerinde parlıyordu. Bale ya da operalarından bir sahneyi andıran bu dramatik ortamın sükûneti ise onun partisyonlarında altı tane “p” harfini peş peşe yazarak işaret ettiği pianissimo pasajlardan bir tanesini insan ruhunda duyuruyordu adeta ve bu, büyük bestecinin hatırasına yakışır bir tabloydu.

Bu ziyaretimde onun son nefesini verdiği, Malaya Morskaya Caddesi üzerinde, kardeşi Modest’in bir zamanlar oturduğu 13 numaradaki apartman dairesinin önünden geçmiş, buradaki anı plaketine uzun uzun bakmış, cenazesinin kaldırıldığı Kazan Katedralindeki töreni o mabedin dev boyutları içerisinde hayal etmiş, sonradan konser vereceğim Saint Petersburg Konservatuvarı’nın kütüphanesinde orijinal el yazması partisyonlarını görmüş ve röportaj için gittiğim Saint Petersburg Radyosu’nda sürpriz olarak bana dinletilen bikaç saniyelik ses kaydından ise ilk defa besteciyi kendi ağzından dinleme fırsatını bulmuştum...

---