2003 Irak Harbi'nden bu güne kadar geçen demokrasi kutlamalarında 174 gazeteci, 10 bin Iraklı, 3 bin Amerikalı yaşamlarını yitirdi. Türkiye'yi erken seçim heyecanları sardı. Ordunun canı sıkılıyordu. Kuzey Irak meselesi sonuçlanamıyordu. İnternet yoluyla bir "Hazır o1" işareti çaktı. Böylece muhalefet rengi ortalık yerini yerinden oynattı. Cumhurbaşkanımız tarafsız olacakken; O da taraftarlığım gizleme mekanizmasını kullanamadı. Bölünen partiler baraj korkusuyla alternatif meşaleleriyle umutları yeniliyordu, ':havalar güzel gidiyordu, zemheriler global ısınmalarla yurdumuza uğramamıştı, çevreciler bile bu havalarda Nuh'un Gemisini canla başla çalışıp Ağrı Dağı'nın eteklerinde selamlayacaklardı, bu günler de bitti, bitiyordu, canolar amansız terör tuzaklarında toprağa veriliyordu, yaz kurak geçecekti, rahmetler dualara kalmıştı. Cumhuriyet-Atatürk-Mehmetçik Anıtkabir'in kutsal bekçileriydi. Ama halk meydanlarda belki de kucaklaşarak coşkulu günlere-tarihlere bayraklara sarılıyordu, devler yürüyordu... desek yürümüyordu, meydanlardaki coşkulu gençlik günleri, acımasız rejim bunaltıları, Dev Sol pankartları, sağ ve solun bölüşemezlikleri NEYİ-NANEYİ anımsatıyordu. Oysa ki İHTİLAL gümbürtüleri de bitti, gençlikte rayına oturdu diye umutlu sabahlara günaydın derken evlatların bu seçim kışkırtmalarıyla ZEVAL'e gömülmemelerini, gençliklerini yaşamalarım diliyorduk. Ne oldu Dev Sol ve Sol savunucuları gençliği kullanıp onları yarı yolda değil, yol uçurumlarında bıraktılar. O devir orduya karşı olanlar bu devirde orduyu yenilgilere ortak olarak güya coşturuyordu, Tanrı'ya şükürler olsun ordular savaş adımlarının ne olduğunu biliyordu. Savaşa başlayınca bitirmeliydi, geri çekilmek ancak ve ancak yenilgilerde vardı...

---