Tarancı, Diyarbakır'da doğdu. İlkokulu memleketinde tamamlayınca İstanbul'a geldi. Galatasaray Lisesini bitirdikten sonra, bir müddet, Türkiye'de ve Fransa'da siyasal bilgiler öğrenimi yaptı ise de tamamlayamadı. Sanat sevgisi, onun bütün varlığını kaplamıştı, Şiirleriyle genç yaşta tanındı, Hemen her sanatçıya sataşıp acı günler yaşatan çile onun da peşini bırakmadı. Üzüntü ve çaresizlik içinde, uzun yıllar geçirdi. Hatta en yakını ve tek dayanağı olan babasının bile, ondan yüz çevirdiği günler oldu. Kendisini et ve kemik yığını haline getiren felçten önce Çalışma Bakanlığında mütercimdi. Hayatı boyunca ölüm korkusu çeken ve bu duyguyu, Yunus Emre gibi, şiirlerine bol bol konu edinen Tarancı; çoklarının zannettiği şekilde, sadece ölüm sayıklayan bir şair değildir. Onda, ölüm korkusu kadar, aşk ve tabiat sevgisi de vardır, Hayata ve insanlara karşı beslediği sevgi ile de insancıl bir şairdir, Tarancı, daha çok ilk gençlik yıllarında toplumun ve çevresinin havası ile bağdaşmamış, baskı karşısında geri çekilmiş ve yenilgiye uğramıştı. İç varlığına sığındığı bu avarelik yıllarında, kendi kendini yıpratıp bitiren bir duruma yönelmişti. Zaman zaman yaptığı hamleler; onu daha aydınlık daha canlı, daha gerçek bir hayata ve dolayısıyla sanata yönlendiriyordu. Şiirlerinde, yeni gelişmeler, yeni başarılar besbelli idi. Zaten, onun tertemiz kalmış yüreği; en derbeder en bungun günlerinde bile halkçı bir sanat için çarpıyordu. O, "Akıllı, halkçı, doğru, yumuşak başlı, hür olmaya yemin ettim. Takdirden aciz; kendi başına buyruk, sözünü geçiren bir bencil olmamaya çalışıyorum" diyordu. ESERLERİ: - Ömrümde Sükût (1932), 35 Yaş (1946), Düşten Güzel (1952)…

---