Şiire on beş yaşında bir öğrenci iken başlayan, ilk şiiri yirmi yaşında o zamanın en önemli edebiyat dergisi "Servet-i Fünun"da yayınlanan, yirmi iki yaşında değerli yazar "Peyami Safa" tarafından keşfedilip edebiyat dünyamıza takdim edilen; bir yıl sonra da ilk kitabını yayınlayan Cahit Sıtkı Tarancı (1910-1956), Cumhuriyet devri Türk şiirinde başlı başına yeri olan bir şairdir. Kırkalı yaşında aramızdan ayrılan şair, bu kısa ömrünün sonuna kadar, başlangıçta hikâyeler de denemiş olmasına rağmen yalnız şiir düşünmüş, şiir yaşamış ve şiir yazmıştır. Asıl şöhretini, 1946 yılında açılan bir yarışmanın birincisi, "Otuz Beş Yaş" şiiri ile sağlamış; ikinci kitabına da bu adı koymuştur. "Güzel Türkçe"yi şiirinin baş meselesi kabul ederek, yaşama sevincini, ölüm gerçeğini, geçen zamanı, insan ve tabiat sevgisini; ses, mana ve şekil bütünlüğüne önem vermek suretiyle terennüm etmiştir. Ses ve müzikal unsurlarla tabiileştirdiği üslubu, duygularına ve yaşadığı ana bağlı olarak, açık ve sadedir. "San'at, san'at içindir" prensibini benimseyen, şiir hangi vezinle güzel olacaksa onu tercih eden ve özellikle, hece veznine bir genişlik, bir derinlik kazandıran şair; yeniliği, bir takım acayipliklerde aramamış, san'atı, ideolojilerin ve sosyal davaların üstünde tutmuştur. Cahit Sıtkı Tarancı'nın hayatı, san'atı, yayınlanmış eserleri, kendi görüşü; ayrıca, çoğunluğu otorite olmak üzere, öteki yazarların görüş ve değerlendirmeleri; mevcut kaynakların büyük bir kısmı gözden geçirilmek suretiyle, tarafımdan incelenmeye çalışılmıştır. Sırasıyla "Ömrümde Sükût", "Otuz Beş Yaş", "Düşten Güzel" adlı eserlerine kendisinin aldıkları ile daha sonra yayınladığı şiirlerinden seçmeler yapılmıştır. Bu arada kitaba, elyazısını gösteren bir şiiri, çok sevdiği iki Fransız şairinden yaptığı birer şiir tercümesi, bestelenen bir şiirinin notası ile hikâyelerinden bir örnek eklenmiş ve okuyucuların takdirine sunulmuş bulunmaktadır.

---