Biz farkında olmasak da zaman akıp gidiyor, su gibi. Çocukluğunu Ormana"da yaşayanlar bilir, Mahallenin çocukları ile Veller'de, Dereyüz'de, Sınat eteklerinde, Onas eteklerinde oğlak güttüğümüz, tepelerinde uçurtma uçurduğumuz, evlerimizin avlusunda Horoz dövüştürdüğümüz yıllar da öyle. O yıllar ve peşinden nice yıllar su gibi akıp gitmiş. Ama her şey sanki daha dün gibi.
Ormanalı olupta benim gibi seksenini çoktan devirmiş, doksana merdiven dayamış kaç kişi kaldı, nerede ne yapıyor bilmiyorum, düşünmedim de. Bildiğim bir şey var ki, işler bitmiyor. Bitiren var mı onu da bilmiyorum. Kendi kendime kaç kere sormuşumdur, "Hayal ettiklerimi, ya da hayal ettiklerimden geriye kalanları gerçekleştirmeye ömrüm yetecek mi" diye. Hayal ettiklerim, ya da hayal ettiklerimden geriye kalanlar, kendim için ihtiyaç duyduklarım değil.
Ben ömrümün tam kırk yılını, hayır yarım asrını Ormana'ya verdim. Her konuda, her cephede, her yönde, kesiksiz ve doludizgin. Bilen bilir, bilmeyene selâm olur. Demem o değil zaten. Hayal ettiklerimden biri “ORMANA VE ORMANALILARI KİTAPLAŞTIRMAK”. Üstelik bunu, taa 1994 yılında ilân etmişim. Mecidiyeköy, Gayrettepe Yıldızposta Caddesindeki Dedeman Oteli'nde yapılan bir Kooperatif Genelkurul toplantısında, Ormanalılara dağıttığım yazılı beyanımla söz vermiş, şöyle demişim;
"Tarih yalan söylemez, ilk çağlardan başlayıp, tarihin tanık olduğu doğruları, tarihin karanlıklarını tarayarak meydana çıkarmayı ve böylece Ormana'yı ölümsüzleştirmeyi düşledim. ORMANA VE ORMANALILARI YAZIYORUM.
Dağı daşı, yazı gışı, çiçeği çimeni, davarı davşanı, ilânı çiyanı, gurdu guşu, beşikten mezara insanı ile gurbeti sılası, hasreti hazı, çifti çubuğu, sabanı sürgüsü, çeci tınazı, atı eşeği, eğeri semeri, çorbası aşı ile ORMANA’YI YAZIYORUM...

---