"On beşinci yüzyıldan beri basımcılık önceden kestirilemeyen bir güce sahip olmuştur... (çünkü) basımcılık öğrenmenin aleti, bilginin koruyucusu ve yazının ortamıdır. Üstelik radyonun bulunuşuna değin iletişimin en önemli aracı olmuştur. Basımcılığın en temel sorunsalı her zaman tipografidir. Kısaca tipografi: harf, sözcük ve satırlarla ve boşluklama için gereksinen diğer ögelerle, belirlenmiş bir sayfa üzerinde yapılan görsel ve işlevsel düzenlemelerdir. Tipografi, Gutenberg'in "hareketli ya da değiştirilebilir hurufat" (movable type) dizgesini buluşundan bugüne değin dört önemli teknolojik aşama geçirmiştir. 1448'den 19. yüzyılın son çeyreğine kadar olan süreçte değiştirilebilir -ya da diğer bir deyişle" hareketli" - hurufat dizgesi olgunlaşmış, bulunan çeşitli baskı yöntemleriyle geliştirilmiştir. Taşbaskı yönteminin Aloys Senefelder tarafından 1796'da bulunuşunun ya da 1811 'de Friedrich Koenig'in dönel güçlü yatay silindir baskı kalıbına dayalı baskı dizgesinin kullanıma girmesinin basımcılık açısından ele alındığında çok önemli aşamalar olmasına karşın, tipografi ve dizgi açısından ikinci asıl önemli süreç Linotype makinesinin 1886'da Ottmar Mergenthaler ve Monotype makinesinin 1893'te Tolbert Lanston tarafından geliştirilmeleri sonucu başlamıştır. Üretilen dönel güçlü otomekanik makineler artık tek tek hurufatları dizme zorluğunun aşılmasını, klavye kullanılarak sıcak dizginin harf harf ya da satırlar halinde dökülmesini ve delinmiş bant dizgesi sayesinde hurufatın yeniden kullanılabilmesini sağlamıştır. 1450'lerden 1950'lere değin süren klasik basımcılığın 500 yıllık geleneği, fotoğraf teknolojisinin, mekanik ve elektronik teknolojisiyle bütünleştirilmesi sonucu doğan fotodizgi dizgeleriyle üçüncü köklü bir değişim ve dönüşüm süreci geçirmiştir. Başlangıçta, 1930'ların son yıllarında fotomekanik yöntemlerle geliştirilen fotodizgi makineleri daha sonra -1960'11 yıllarda geliştirilen klavye ve görüntülük (ekran) işletimiyle harflerin fotografik olarak düzenlendiği- foto-düzenleme dizgelerine dönüşmüş

---