Türkiye’de Demokrat Parti ile başlayan keyfi yönetim, Özal iktidarıyla birlikte sömürü düzenine dönüştü. Özal ülkemizin bütün geleneksel değerlerini yıktı. Din sömürüsü ve israf başta olmak üzere, Memleketimizin batırılması için neye başvurulması gerekiyorsa hepsine başvurdu. Etrafındakileri de aynı biçimde davranmaya özendirdi, daha doğrusu zorladı.
Özal gittikten sonra bozuk düzenin düzeleceği sanıldı. Fakat öyle olmadı. Muhalefette bulunduğu yıllarda Özal’ın yaptıklarını vatan hainliği diye nitelendiren ve “kendim için birşey istiyor isem namerdim” diyen Sayın Demirel de, Özal’ın yerine geçtikten sonra aynı biçimde davrandı. “Siyaseti dinin emrine verdik” dedi. Okul ve hastane yerine bol TBM bol cami yaptırdı. Halk açlık ve sefalet içindeyken, Çankaya’da verdiği büyük ziyafet ve iftar yemekleriyle köşkün yıllık ödeneğini üç ayda tüketti ve yeni ödenekler istedi. 200 bilim kişilik kafilelerle dünya turlarına çıktı. Uçakla Amerika’dan 21 otomobil getirtti. 
Çiller de Özal’ı ve Demirel’i örnek alarak onların yaptıklarını tekrarlayınca Memleketimiz bugünkü hale geldi.
Bugün ülkemizin başında bulunan mutlu bir azınlık, dış borçlarımızın faizini bile ödeyemeyecek hale geldiğimiz halde, yeni borçlanmalarla lüks içinde yaşamlarını sürdürmektedirler. Açlık ve sefalet içinde kıvranan halkımızın izdirapları onları ilgilendirmemektedir. 
Oysa, büyük şehirlerin etraflarındaki gecekondularda yaşayan insanlarımız, yiyeceklerini şehirlerdeki evlerin çöp tenekelerinde aramaktadırlar. İlaç, doktor, çocuklarını okula gönderme bu insanlar için artık bir hayal olmuştur...

---