ÇİÇEK'TEN BİR BUKET Adalar'ı İstanbul' da - Aziz ve sevgili kılan - Tek sözcükle, "Ada" yapan Tam, altı güzellik vardı: Önce, sahili okşayan - Gündüzün, mavi, masmavi - Gece, ipek laciverdi Ay ışığı vurduğunda - Gümüşten, upuzun selvi - Oluşturan, parıldayan Temiz ve engin denizi. Sonra her yeri kaplayan - Reçina parfümü yayan - Yemyeşil, zümrüt çamları. Çeşit-çeşit bitkileri, - Çiçeklerin her türünü - Özellikle, ikisini: - Yasemini, mimozayı Unuttum sakın sanmayın! - Bunları, çamlara katın. Sonra (hatta belki başta): - Güzel köşkler, hoş yuvalar - Her biri bir yamaçta O ıssız, toprak yollarda, - Ahz-ı mevki etmiş duran - Her biri bir öykü anlatan Hafif renklere boyalı - Kişilikli ve alımlı - Usta ellerinden çıkma - Karakterli yapıları. Ada'nın bir güzelliği, - Uysal atların çektiği, - Sevimli arabalardı. - Şık faytonlar, talikalar Bir sonuncu fazilet de, - Sade Adalar' da değil - Tüm şehirde geçerliydi: İnsanların nezaketi, inceliği - Birbirini tanıması, kollaması, - gözetmesi. Adalar işte bunların, - Toplamıyla, bir cennetti. On beş-yirmi sene var ki - Deniz elimizden gitti. - Bize kaldı son çamlıklar. Son köşklerle, arabalar! Onlar sade kişi malı - Tapulu serveti değil - Ülkenin kültür varlığı, - Övüncü ve onurudur. Ya kendi zevkiniz için - Ya da Tanrı huzuruna - Ak bir yüzle çıkmak için Büyükada sakinleri - Siz siz olun, gayret edin - Son çamları, son köşkleri At koşulmuş faytonları, - Gönlünüze yerleştirin - Bunun başka bir yolu yok Kendi aileniz gibi - Koruyun ve esirgeyin! Ve "son cennet" Adaları - Hiç bozmadan, imar edin. - Vatan için, dünya için Örselemeden, kullanın!

---