Padişah II. Mehmet, Boğazı kapatmak ve Rumeli Hisarı'nı yaptırmak için derhal hazırlığa başlamış, bunun için ne lazımsa her şey temin edilmişti. Bizans İmparatoru Konstantin'i bir korku aldı. Elçiler vasıtası ile hisarın yapılmasından şikâyetçi olduğunu bildirdi. Çünkü ileride büyük bir tehlikenin Bizans üzerine geleceğini anlamıştı. Sultan Mehmet gelen elçileri kabul etti. Onları dinledikten sonra şöyle dedi: - Ben kendi ülkemin güvenliğinin gereklerini yapıyorum. İmparatorunuzun Macarlar ile birleşip babamın Rumeli'ye geçmesine engel olmak istediklerini unuttunuz mu? Kadırgalarınız Boğazı kapadı. Babam Sultan Murat, Cenevizlilerden yardım istemek zorunda kaldı. Ben o zamanlar henüz pek genç olarak Edirne'de idim. Müslümanlar da o zamanlar, dehşetten titriyorlardı. Siz onlara karşı hareketlerde bulunuyordunuz. Babam Rumeli yakasında bir hisar yapmaya daha Varna Savaşı'nda and içmişti. O andı şimdi ben yerine getiriyorum. Efendinize deyiniz ki: "Şimdiki Osmanlı Padişahı kendinden öncekilere hiç benzemiyor. Şimdi benim iktidarımın eriştiği yerlere, İmparatorunuzun hayalleri bile erişemez". Elçiler başlarını eğerek geri dönerler. Sultan Mehmet, babasının andını yerine getirmek ve İstanbul'u zaptetmek için Rumeli Hisarı'nı yaptırmaya devam eder. Konstantin bu hızlı hazırlıkları üzüntü ile görüyor, fakat elinden bir şey gelmiyordu. Hisar üç aydan daha az bir zamanda tamamlandı. Artık Bizans'ın sonu yakındı. Sultan Mehmet'in gerçekleştirdiği şeye başkasının hayali bile erişemezdi. Hisarın uzunluğu 250, genişliği 120 metre olacaktı. Fatih kalesinin yüksekliği 28 metre idi. Kaleler yedi, sekiz katlı idi. İçerilerinde muhafızlar için koğuşlar ve hücreler vardı. Bu muazzam hisar, üç ay gibi kısa bir süre içinde tamamlandı. Hisar sona erince Padişah Hisara Firuz Ağa kumandasında 400 asker yerleştirdi. Kalelere toplar konuldu ve padişah şu emri verdi: "Boğazdan geçmek isteyen bütün yabancı gemiler durdurulacaktır. Herkes sancak selamına...

---