Her şeyin değişme zamanı gelmişti. Her şeyin ortaya çıkacağı, dünyanın gidişatını değiştirecek güne az bir vakit kalmıştı. Kimi zaman küçücük bir hareket bile dünyayı değiştirmeye yeterdi. Azamet Hanım bu ziyareti bir fırsat, dahası şans, hatta bir işaret olarak kabul etti. Ailenin özellikle uzak kanatlarından yalıya düşecek her tüy, Zümrüdüanka'nın dirilişine katkıda bulunacaktı. - Tabii ki efendim, ne demek, buyursunlar. Halim Beyefendi de selatin soyundandır. Bu büyük familyanın bir ferdidir. Hemen odasını hazırlatalım. Füruzi! Üst kattaki mavi odayı Halim Beyefendi için hazırla. Kendisi yarın teşrif edecekler. Hazır olsun. Büyük hanımın beyi Sami Enişte'nin biraderi Yunus'un küçük yeğenidir. Ağabeyi Şefik'i hatırlarsın. İki sene evvel gelmiş, bir gece mehtapta şiirler okumuştu. Füruzi, belini doğrulttu. Süpürmeye ara verdi, "Söz var mı söyle, tas götü par par yanan başa; Düşsün keleşlerin serine miğferleri" diye homurdanarak Pertev'i andıktan sonra sahanlıktan seslendi: - Yirmi sene olmuştur hanımefendi. Daha mavi çam fidesini dikmemiştik. Azamet Hanım yalının cephesiyle Boğaz arasındaki tek engel olan mavi çama baktı. - O kadar oldu demek! On dokuz yıl önce her şey ne kadar farklıydı. Savaşlar, ihtilal, işgal, herkesin hayatı nasıl da değişmişti. Ama Azamet'inki sanki daha çok değişmişti. Geçen zaman, ona bir misyon yüklemişti.

---