Bay Mimar havuzun fıskiyesinden yukarı fışkıran suya baktı. Üzerinde koyu lacivert kruvaze elbisesi vardı. Her zaman giyimine özen gösterirdi. Ceketinin önü hep ilikliydi. Beyaz mendili üst cebinden dışarı sarkardı. Elini cebine soktu. Havayı ciğerlerine sonuna kadar çekti. Baharla beraber toprakta canlanan çiçekleri gördü. Tomurcukları yapraklarının arasına büzülmüşler, dünyaya gözlerini açmaya hazırlanıyorlardı. Bay Mimar gülümsedi: "Sizleri çok seviyorum," dedi. 'Kapı bekçisi: "Bay Mimar, bugün iyi gözüküyorsunuz." "Ne güzel bir gün değil mi?" Bay Mimar ona gülümseyerek selam verdikten sonra asansöre bindi. Katlara çıkarmakla görevli, karısının hastalıklarını anlattı. Romatizmaları gene azmış. Kadıncağız belini tutamadan yürüyemez olmuş. "Acaba havanın nemi mi dokunuyor?" Bay Mimar: "Ben iyi bir doktor araştırsam ne dersiniz?" "Makbule geçer." Asansör imar müdürlüğü katında durdu. Görevliyi kibarca selamladı. Koridor oldukça tenhaydı. Tek tük memur sabahın erken saatinde vazifeye gelmişti. Kimisi de çayocağı önünde çaylarını içiyor, haftanın maçlarını tartışıyorlardı. Bay Mimar odasına girdi. Gözüne inen saçlarını eli ile düzeltti. Pencereden önü sıra giden beyaz, köpük köpük bulutlara baktı. Çocuk yaşlarında köpük köpük bulutlara dokunmak özlemi ile bahçelerindeki dut ağacının üst dallarına çıkardı. İçindeki heyecanı tutamazdı. Nefesi boğazına sıkışır, dalları geçer geçerdi. Sonra en tepesine ulaştığı vakit, yaprakların arasından başını çıkarırdı. Ama bir türlü beyaz, köpük köpük bulutlara ulaşamazdı. Onları yakalayamazdı. İçinde gene o çocuksu heyecanı duydu. "Acaba büyüyemedim mi?" diye düşündü.

---