Bir inşaat mühendisi, bir oto yedek parçasının ismini ya da fonksiyonlarını yanlış biliyor olsa kimse onu ayıplamaz. Bir eczacı, ekonomi piyasasındaki konjonktürü; bir doktor, edebiyattaki tecahül-i arif sanatını; bir bestekâr, Osmanlı tarihindeki yeniçeri ocağının ortadan kaldırılma sebeplerini bilmese kıyamet kopmaz. Bir profesör, konusunun dışındaki bir soruya cevap veremese normal karşılanır. Romancı ise adeta her yeri her şeyi bilmek zorundadır. Sanki onlar için unutmak bile yasaktır. Oysa romancı, yanında daktilosu ve bir paket çizgisiz kâğıtla dağ başında bir kulübede yaşayan insan değildir. Bu mümkün olsaydı dünyanın en büyük şaheserlerini o yazardı. Sessiz, sakin bir çevrede, huzurlu bir ortamda, üretkenliği şahikalarda gezinirdi. Belki böyle romancılar vardır. Fakat yazarken aynı zamanda evlad-ü iyalinin medar-ı maişetini düşünmek durumundadır. Yazının engin ufuklarından sıyrılıp elektrik, su, telefon... faturalarıyla yüz yüze gelmek ve onları halletmek mecburiyetindedir. Şehirde yaşıyorsa gürültüyle boğuşur. Her yazar mutlaka geçimini temin edebileceği bir başka işte çalışır.

---