Akşamüzeriydi.
“Solgun yüzlerimizde pembelik, saçlarımızın taa dibine kadar kızarırdık, hummalı bir bakış karşısında.” Gülüyordu. “Öyle yazılırdı. Klişe bir edebiyat. Unutmuşum.”
Unutmuşum derken, yorgun, isteksiz hatırlıyordu: Genç kızların bakışları vahşi bir mâna alıyor, genç adamlar bu bakışların altında heyecanlanmaktan kendilerini akmıyorlardı. Ya da, genç kızların gözleri ateş gibi yanıyor, derinliklerinde sonsuz bir ıstırabın gölgeleri, dudaklarında zehir gibi bir tebessüm; genç adamlar ürpererek onlara bakıyorlar...
Öfkeyle gülüyor.
Klişe edebiyatı şimdi yazmışçasına tedirgin, gülmeye çalışıyordu, alay etmeye.

---