...Atatürk'ün, Selanik'ten ölümüne kadar hep yanında bulunan, onun hem başyaverliğini hem de sırdaşlığım yapan Salih Bozok, bu sofraların Türk tarihi bakımından temel bir işlevi olduğunu şöyle anlatıyor:
"Herhangi bir mesele hakkında Atatürk, kati kararını vermiş olduğu halde aynı meseleyi yanında bulunanlarla görüşürken -yanındakiler kim olursa olsun- hepsinin ayrı ayrı fikir ve mütalaalarını sorarlardı. Mesela bir gün benim de bulunduğum bir mecliste herkese sorduğu gibi benim de ne düşündüğümü sormuştu. Ben kendilerinin sordukları mesele hakkındaki kati kararlarını evvelden bildiğim gibi mühim işler hakkında da Atatürk'e karşı bir mütalaada bulunmaktan teeddüp ettiğim (utandığım) için bir şey söylemekten çekinirdim. Buna binaen sorduklarına karşı:
- Paşam, ben fikiren meşguldüm, görüşüleni anlamadım, şeklinde cevap vermiştim.
Ve bilahare yalnız kalınca kendilerine demiştim ki:
- Paşam, sorduğunuz mesele hakkında kati karar vermiş olduğunuz halde bunu ne için tekrar soruyorsunuz? Kararınızı değiştirecek misiniz?
Buna şu cevabı vermişti:
- Herkesin kendine mahsus bir fikri ve bir düşüncesi vardır. Belki benim hatırıma gelmeyen bir şey, senin hatırına gelmiştir. Niçin ondan istifade etmeyeyim, demişlerdi."
 

---