Bugünlerde Açık Radyo kuruluşunun 21. yıldönümünü kutluyor. Demek ki şöyle yirmi yıl önce böyle bir radyo kurma konuşmalarına başlamışız. Demek ki “iletişim tekeli’nin ortadan kalktığı dönem.
Radyonun kararı verildikten sonra bana da bir program hazırlayıp ha-zırlayamayacağımı sordular. Daha önce hiç radyoya çıkmışlığım, radyo ile ilgili herhangi bir şey yapmışlığım yok. “Bir düşüneyim” dedim.
Oysa televizyona çıkmışlığım vardı; televizyona alışkanlık kesbetmiş-tim. Oysa radyo kaç zamanın işi. Tersine dünya, yenisini tanıyorum da, eskisini tanımıyorum.
Devlet radyosu, sonra da devlet televizyonu “görgüsü ve bilgisi’yle büyümüşüz. O söylenmez, bu söylenmez. Her şeyin bir kalıbı vardır, kalıbın dışına çıkılmaz. Zülf-i yâre dokunulmaz, fincancı katırı ürkütülmez. “Ol-maz”larla örülü bir dünya. Sonra, söz gelişi Yılbaşı olur, “halkımıza hediye” arabesk çalınır, dansöz çıkar falan filan. Bunun yazısı turası yerine, bir yüzü resmiyet, öbür yüzü laubalilik. Ezeli kültürümüz.
Yani, şimdi “bizler” bir radyo kurduğumuza göre, bizim yapmamamız gerekenler, benzemememiz gereken şeyler.
Ne yapabilirim? Radyo programı olduğuna göre “müzik” olmalı; olsa iyi olur. Ama sırf müzik de değil. Müzik ve konuşma.
Böyle düşünürken “İstanbul” geldi aklıma. Ne zamandır adım “İstanbul uzmanı’na çıkmış. Ama “İstanbul” deyince konu bulma sıkıntısı yok. Hem de, her programda farklı bir hava tutturmak mümkün. Bu, “süreklilik” ve aynı zamanda “çeşitlilik” sorununu çözer. “Müzik” sorununu da çözer, çünkü birçok çeşitte müziği bir yerinden tutup İstanbul’a bağlamak o kadar zor şey değil...

---