Birkaç gün önce, gece yarılarına doğru, bir tiyatro dönüşünde arkadaşım Prof. Mina Urgan'la Taksim'de sağa sola koşup dolmuş arıyoruz, tez elden Karaköy'e kapağı atıp vapurla Kadıköy'e geçmek için. Dolmuş diye bir şeyler yok ortalarda. Daha beklersek vapuru kaçırabiliriz. Mina Urgan birden: "Bir teklifim var, diyor, Taksim - Kadıköy dolmuşuna binelim. Hem asma köprüyü görür, hem de bir an önce evlerimize varırız. Paralar benden." Bu güzel hovardalığı, biz dar gelirlilerin ayda taş çatlasa iki kez yapabileceğimiz hovardalığı nasıl bir yana itebilirdim. Kabul ediyorum sevine sevine. Biniyoruz köşede bekleyen dolmuşun ön kısmına. Arkada üç kişilik yer daha yolcu bekliyor. Şoför sarışın, bıyıklı, temiz yüzlü bir delikanlı. Dışarıda, otuz - otuz beşlerinde bir adamla bir şeyler konuşuyor, bir yandan da yolcu çekmeye çalışıyor bağıra bağıra. Pencereden bakıyoruz şoförle adama. Cüzdanını çıkarmış, bir kâğıt gösteriyor adam şoföre. Bir yer mi soruyor, yerli mi yabancı mı, yolunu şaşırmış bir kimse mi, yönünü bulmaya çalışan bir gariban mı, kestiremiyoruz. Adam, biraz sonra şoförü iteliyor, içeriye girip, "Haydi, çek karakola!" diye bağırıyor. Şoför, "Olmaz beyim, müşterim var. Yola koyulalım, rastlayacağımız ilk karakolun önünde dururum" diye diretiyor. Adam, iyiden iyiye sarhoş. Dönüp bakıyoruz. Kara gözlü, kara kaşlı, esmer tenli. Giyimli kuşamlı. Öfkeden ağzı köpüklenmiş. Birden bize sesleniyor: "Siz Kadıköy'e gidiyorsunuz değil mi?" "Evet" diyoruz. "Yani, diyor, siz şimdi kaz gibi onar lira vereceksiniz, değil mi?" Kaz sözünü duymamışlıktan geliyoruz. "Evet, ne yapalım ki ilk günden beri konan tarife böyle." "Öyleyse, siz hırsızsınız" diye hakarete başlıyor. Mina dürtüyor beni, uyma sarhoşa diye. "Evet, diyorum, biz hırsızız" belki susar diye. Ama susmuyor, daha bir yürekleniyor: "Öyleyse kompradorsunuz" diye sesini yükseltiyor. Arkaya dönüyorum: "Evet, diyorum, kompradoruz. Ama bırakın da yolumuza gidelim. Bakın size karşılık vermiyoruz. Lütfen bizi rahat bırakın..."

---