Sıradan insanlar ile yaratıcı olanlar arasındaki en önemli fark hayata bakışlarındadır... Sıradan insanlar görmek için bakarlar... Yaratıcılar ise anlamak için. Çok başınıza gelmiştir... İki üç vakitte bir karşımıza birileri çıkar. Bir dost muhabbetinin orta yerinde "Eğer yazsaydım hayatım roman olurdu..." diye böbürleniverir. Nezaketimizden midir ne? Hiçbir zaman boş böbürlenmede bulunan bu insanlara "Yaz öyleyse... Yaz da görelim..." demeyiz... Çok çok nezaketle gülümseriz... İçimizden de bu gülümsemenin ne manaya geldiğini anlamamasını dileriz. Hele bizim gazete ortamları bu gözlem işi için bire birdir... İnsan galerisi gibidir... Üstelik konular ayağınıza gelir... Gazeteciler o konuları ele alır, yoğurur, eğer büker; her birinden bir hikâye çıkarırlar… Bu arada kendileri de her gün bir serüven yaşar... Haber konusu olanların başlarından geçenlerin çok daha ilginci kendi başlarına gelir. Lakin mesleğimizin raconudur... Halkın başına gelenler haberdir ancak kendi başımıza gelenler değildir... Bu yüzden de nice güzel hikâyeler kaybolup gider...

---