Mayıs '96 baharından beri, şairin bir taşına koskoca Acem mülkünü feda eylediği şehr-i İstanbul'un havasını teneffüs ediyorum. O günden bugüne kadar geçen yaklaşık 6 yıllık uzun zaman dilimi boyunca, hane-i saadetimin bulunduğu Çamlıca sırtları ile mesleğimi icra ettiğim Cağaloğlu, Bab-ı Ali yokuşu arasında gidip geliyorum. Bütün Türk tarihinin, Türk coğrafyasının bir terkibi, hülasası, tecellisi olan bu eski AI-i Osman başkentindeki, bir kıtadan bir kıtaya olan günlük rutin seferlerimde ekseriyetle kahrımı Boğaz'ın o gürültülü ihtiyar vapurları çekti. Boğaziçi'nin aşina siması bu yorgun vapurlar, yıllar boyu sabah-akşam hiç yüksünmeden Marmara'nın mavi sularını köpük köpük yararak Boğaz'ın iki yakasına bizi hep taşıyıp durdu. Gerçi İstanbul ne o eski İstanbul, Boğaziçi ne o eski Boğaziçi'ydi... "Güzelin tarifini yapmak isteyenler, benim gibi bir kayığa binip, Boğaz'ı kürek seslerinin ahenginde hayal etmelidir." diyen Sir Adolphus Slade ile "Binbir gece masallarından ancak rüyada görülebilecek bir tablo idi." diye hayranlığını ifade eden Baran von Hammer'in Boğaziçi'si sadece tarihin derinliklerinde kalmıştı. Ne padişahlara özgü 24 çifte, beyaz boyalı, küpeşteleri yaldızlı, kıç tarafında zarif bir "köşk"ü bulunan saltanat kayıkları vardı artık, ne de kıyılarına bir inci gibi dizilmiş her biri birer mimari şaheser olan yeşillikler içindeki yalılar... Bütün bu yitik güzelliklerine ve hoyratça tahrip edilmiş estetiğine rağmen, şairin: "Burada insan vaz geçer bütün dileklerinden Bu akan bir su değil, bir mavi efsanedir." dediği Boğaziçi'nin, hala efsunlu, hala büyüleyici, hala cezbedici olduğunu kabul etmemek haksızlık olur. Bu dev metropolün bütün trafik keşmekeşliğine rağmen sabahın ilk ışıklarıyla birlikte martılar eşliğinde Üsküdar'dan Eminönü'ne doğru yola çıkıp moralle güne başlamak...

---