Yayın dünyasında bir gelenektir. Önsöz, sonsöz, biyografi... Son yarım yüzyılda yeni görüşler, ek referanslara da yer verilmeye başlandı. Kolay değil yüzyıllarca süregelen insan ilişki ve kültür ilgilerini bir anda terslemek, geçersiz ve gereksiz saymak. Gelenek, insan ömründe olumlu tekrarın bir tecrübe sentezidir. İşte "Boğazda Yalnızlık" adını verdiğim şiir demetinin ilk göze ilişen sayfalarında " Şiir-Ben" i anlatmak ihtiyacımı, çağımızdaki yayın yorgunluğunun sıkıntılarıyla birleştirin ve beni affedin. Ortaokul ve lise sınıflarında, On Kasımlarda okuduğum ve ezberlemeye çalıştığım şiirler, şiirin ses, ahenk ve musikisini kulaklarıma yerleştirdi. Lise öğrenimi sonrası henüz 18 yaşında bir 'Anadolu genci iken, memuriyet maaşımın yarısını Sümerbank'tan satın aldığım siyah bezlere verdim ve ilk şiir rengimin, "Malzeme" araçlarından birisini böy1e temin ettim. Bu siyah Sümerbank bezleriyle Trabzon Sağlık Müzesi'ndeki kabartma insan organlarını örtüledim ve bu görüntülerin, görünmez hale gelen yüzleri üzerine, ilk şiir sergimi açtım. 1968 yılında açtığım ilk şiir sergimi, hiçbir destek ve teşvik görmeden, 1969 yılında açtığım ikinci sergim izledi. İlk şiir kitabımı yirmi yaşını biraz aşmışken yayınladım. "Boğazda Yalnızlık" adını verdiğim bu kitabın yayınlandığı güne gelinceye kadar 7 defa kişisel desenli şiir sergisi açarak duygularımı sergiledim. Şiirin düşüncelerin de bir sergisi "Harmanı" olduğunu ya tam benimsemedim, ya da o türlü bir eylemin dışında tuttum…

---