İnsanın sahip olduğu, doğarken gözünü açtığı güzellikleri fark etmesi ne kadar zormuş. Mucizeler, alışkanlıklarımızın arasında gittikçe silikleşen gölgeler olup çıkıveriyormuş onları görmeyi bilmediğimizde.
Etrafımızı saran mucizelere öyle bir bakış atıp geçiyoruz ya hep, çiçeklerin harikalığını fark edemiyoruz bazen; kuşların, böceklerin nasıl mükemmel olduğunu unutuyoruz.
Yaşadığımız şehri, İstanbul’umuzu da ne kadar az tamyormuşuz meğer! Türkmenistan’dan gelen misafirlerimiz bize bu gerçegi gösterdi.
Her şey öğretmenimizin o sorusuyla başladı: “Türkmenistan'dan öğretmen arkadaşım bir grup öğrencisiyle buraya gelecek. Onlara İstanbul’u gezdirelim mi birlikte, ne dersiniz?” Biz de sevinçle bağırdık tabii: “Eveeet!”
Sınıfça tıpkı profesyonel birer rehber gibi en ince detayına kadar İstanbul’u tanımaya, aynı zamanda tanıtmaya çalıştık...

---