Çimento ve apartman devrinde yaşıyoruz... Ve ben de şimdi apartmanda oturuyorum. Üçüncü katta bir iç dairem var. Sokağa değil avluya bakan dairelere iç daire diyorlar. Ama avlu da avlu değil, çıplak bir alan. Birbiri ardından inşa edilen bu apartmanların çoğunda pencereye zor rastlarsın. Hepsi balkon kapısı ve balkona açılıyor; etrafını çeviren bu balkonlarla apartman vapur güvertesine benziyor. Böyle işte, balkon kapısı ve oda, her oda koridor gibi. Bu yer nasıl döşenecek, burada nasıl oturulacak, senin düşünmene gerek yok. Mimar hepsini önceden hesaplamış. Televizyonunu koyman gereken yere prizini takmış, "oturakların", yani kanepelerin, alçak masanın ve moda olan iri yarı iki koltuğun gireceği yere duvar lambaları takmış. Ev hanımının kurulup oturacağı "köşesi" için uygun bir yer yok. Kurulup kahvesini içeceği, kedisini kucağına alıp evinin sesini dinleyeceği o köşe için. Belki bu yüzden günümüzün kadını evini sevmiyor. Acayip iş. Her şey standart, her şey önceden hesaplanmış. Ayaklarını ve kolunu nereye kadar uzatacağın. Banyoda ayağa kalkınca vücudun duvarda asılı kalorifere çarpmamak için başını nereye kadar eğeceğin. Zamanlar değişiyor, insanlar değişiyor. Apartmanlarda insanlar İngilizleşiyor. Merdivende veya asansörde biriyle karşılaşıyorsun, sana selam vermiyor. Kazık gibi önünde dikiliyor, sen de onu selamlamaya korkuyorsun. Apartmanda oturan biri mi, yabancı mı, bilmiyorsun. Rumlar da Rumluklarını kaybettiler. Komşularımın yüzlerini dahi bilmiyorum. Ama seslerini ve öksürüklerini biliyorum. Bitişiğimde oturanın iç çekişlerini, öksürüğünü biliyorum. Akşamları yatınca öksürüyor, bütün gece de öksürüyor. Görülen o ki mafsalları kireçlenmiş ve ağrıyor. Her sabah saat altıda saatinin zilini duyuyorum. Bütün bunlar duyuluyor, çünkü yatağı benimkinin dibinde ve bizi ayıran aramızdaki duvar.

---