Toplumların yaşamında iz bırakan olaylar, sosyal patlamalarda neden-sonuç ilişkileri, birbirlerinin üzerine öylesine karmaşık eklemlenir ki... Yaşanan olayın içinde rol alanlar, gözlemleyenler, gözleriyle görüp kulaklarıyla duyduklarını, algılayıp düşündüklerini, olabildiğince önyargısız, yorumsuz aktardıklarında dahi, birbirinden çok başka anlamlar yüklü öyküler ortaya çıkar... Zonguldak direnişine, greve katılmış işçilere, sendikacılara bugün mikrofon uzatsak, olup bitenleri, kimileri yasal grev haklarını kullanmak, kimileri madenlerin kapatılmasına karşı direnmek, kimileri Özalizm'e başkaldırı olarak anlatacaklardır. 15-16 Haziran büyük işçi direnişi elbette Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu'nun (DİSK) fiilen kapatılmasını öngören yasaya tepki, başkaldırıdır. Ancak üretimden gelen güçlerini kullanarak fabrikalarını terk eden, kent merkezlerine doğru yürüyüşe geçen on binlerle işçinin çoğunluğunun Türk-İş üyesi sendikalarda örgütlü olmasını açıklamak sanıldığı kadar kolay değildir... Bizim 68'i, bizim 68'lileri anlatmaya kalkıştığımızda işler daha da bir karmaşık hal alıyor. İçinde etkin rol almış, üstelik aynı olayları birlikte paylaşmış, aynı siyasal pencereden bakmış gençlik liderlerinin en içten aktarımlarında bile öylesine çelişkiler ortaya çıkabiliyor ki... Elbette bugün geldikleri noktadan, farklı siyasal bakış açılarından geçmişi yorumlamak, anımsamak, bellek yanılsamaları tek etken değil.

---