Genel olarak bütün dünyada zenginlik 19. yüzyıla kadar yalnız toprak ve ticarete dayanıyordu. Sanayi ikinci planda kalıyordu. Daha sonraki devirlerde denge, sanayi lehine bozulmuştur. Dolayısıyla sanayiye yönelen ülkeler, özellikle Batılı ülkeler, büyük bir hızla kalkınmış ve ileri bir teknoloji geliştirmiştir. Buna karşılık, hala yalnız toprakla uğraşan ülkeler fakirlik ve bunun getirdiği birçok siyasi, sosyal, kültürel ve ekonomik zorluklarla karşı karşıya kalmışlardır. Yaklaşık yüz elli yıllık bir zaman bölümü içerisinde, sanayi ve teknoloji alanında gelişememiş ülkeler, gelişmiş ülkelere oranla, devamlı bir ekonomik bunalım içerisinde olmuşlardır. Bu bunalımdan kurtulmak amacıyla çareyi borç almakta gören ülkeler, zaman zaman büyüyen borçlarının taksitlerini bile ödeyemez duruma düşmektedirler. Böyle ülkeler çoğu defa borçlanmayla bunalımlarından kurtulmak isterlerken, daha büyük bunalımlara adeta itilmektedirler. Oysaki kalkınmasını tamamlayan ülkelerde durum tamamen tersine bir gelişme göstermektedir. Kalkınmış ülkeler, dışarıdan aldıkları kredilerle bir taraftan karlı yatırımlar gerçekleştirirken, diğer taraftan da kendi çıkarları doğrultusunda kredi vermektedirler. Bu konuda öylesine bir denge kurmuşlardır ki aldıkları dış borçlar, kendi amaçları doğrultusunda hizmet ederken, bu borçların zamanında ödenmesinde de her hangi bir zorlanma söz konusu olmamaktadır…

---