İki yeniçeri, kapıyı yavaşça iki yana doğru iterek açtılar. Yeniçerilerden biri hünkârının önünde eğilirken diğeri koşar adımlarla ileriye fırladı. Kara yağız delikanlı kapıdan içeri doğru adımlarını atarken genç Sultan, haremine giriyormuşçasına nazik ve sakindi. Sanki aylardır surların önünde başarısızlıklardan dolayı hiddetlenen, zaferlerde coşan kendisi değildi. Şimşek gibi kılıç savuran, ıslık çalan oklar fırlatan, gürzüyle ve mızrağıyla kan verip can alan askerlerin komutanı sanki o değildi.
Arkasında durmakta olan vezirlerin heyecanı inip kalkan göğüslerinden belli oluyordu, hepsi nefesini tutmuş sultandan bir işaret bekliyorlardı. Sultanla birlikte önlerinde durmakta olan kapıdan içeri girmek istiyorlardı. Ancak genç Sultan arkası dönük bir vaziyette yavaşça elini kaldırdı ve durun manasına gelen bir işaret yaptı. Devlet erkânı, şaşkın ve bir o kadar da üzgün oldukları yerde kala kaldılar. Hünkâr, dar bir patikayı andıran kesme taşlı yoldan süzü-lürcesine ilerledi.
Yolun iki tarafında üzerinde haç işareti taşıyan mermer lahitler vardı. Lahitlerin üzerine çökmüş toz ve küf kokusu, yolun havasını değiştiriyordu. Bu yol, yalnızlık yoluydu...

---