Oraya, yaz akşamının içine, Alpler'in karları altına uzanmış şehir İstanbul olmamakla beraber, mesafe ve zaman tanımayan kafam; o şehri İstanbul gibi görmeğe, zaman zaman ta uzaklarda gözüken şehri kiliselerinden, muntazam, temiz, asfaltlı yollarından tecrit etmeğe; bir balonla iner gibi şu İstanbul’a inmeye o kadar alışmıştı ki...
Bu İstanbul tanımış olduğum İstanbul'a hiç benzemezdi. Fakat ne olursa olsun ben, yarı sarhoş salkım çiçekleri kokan parkın yollarından, bu yukarıda kameriyelerin altında akşam ışığı geçtikten sonra peyda olmuş daüssılaya doğru koşardım. Yolun asfaltları beni ürkütmezdi. Hatta konuşulan lisan da beni şaşırtmazdı. Alabildiğine uzanan bir “Beyoğlu" içinde geçecek; öteye, camilerimin ve lisanımızın, kadınlarımın ve çocuklarımın bulunduğu yere götürecek bir “Karaköy" köprüsünü mütamadiyen arayıp bulamazdım.
Sakin ve tenha lokantalarda akşam yemeği yedikten sonra el ayak çekilmiş yolların birinde bir akşam gezinirken, Haliç... Karpuz kabuklu, çürümüş meyve renkli Haliç değil de bir başka Haliç ve bir başka köprüyü görüverdim, üstünden geçiverdim. Bana asfalt bitmiş, lisan değişmiş gibi geldi. Bir mermer sütunun önünde durdum. Bu garip mahallede Aksaray ve Şchzadebaşı kahvehaneleri, tiyatroları, evleri bulmuş gibi oldum. Gözüm yaşardı. O zaman anladım ki hayallerimizin İstanbul’u hakikisinden daha çok güzeldir. Acaba öyle mi?

---