Gençleri seviyorum. Yazdıklarım, söylediklerini, herhangi bir konu hakkındaki düşünce ve gelecekle ilgili düşlerini elimden geldiğince izliyorum. Onların arasında bulunmaktan, heyecan ve üzüntülerine ortak olmaktan mutluluk duyuyorum. Özellikle şiiri ciddi bir uğraş olarak benimsemeleri, parayı pulu bir yana iterek politik ve ekonomik birer robot olmamak için büyük bir özveride bulunmaları, baldır bacak ve popo edebiyatının alkışa boğulduğu ve porno pazarında değerlerin törpülenip bir avuç tuz gibi eriyip gittiği günümüzde anlaşılmamayı ve yokluk içinde sürünmeyi bile göze almaları karşısında insan saygı duymamazlık edemiyor. Son bir kaç yıldır gözüme çarpan ve beni çok mutlu eden bir olay var. Bu gençler kendilerine yeni bir yol arıyorlar. Buna kendimize dönüş daha açık bir deyimle kendimizi arayıp bulma, duygu ve düşüncelerimize yeni bir biçim, gerçeğin çizgisinde kalan esnek bir kılıf yaratma mimarlığı diyebiliriz. Direniş sürerse Levisler'den Mac Donalds'lardan, Fried Chicken'lerden, Magandalardan kurtulabilir, ahmak kapitalizmin sadece ne versen doymaz bir işkembeye dönüştürdüğü toplumun Gay-girl'lerden başka bir şey duymayan kulaklarına şiirin sesini belki duyurabiliriz. Çok zor, olanaksız da değil. Kısacası sözünü ettiğim gençler şiirimize yeni bir soluk vermeye, ona yepyeni bir içerik kazandırmaya ve güzeli, iyiyi, insanı tüketici bir toplumun çöplüğe attığı tahtına oturtmaya çalışıyorlar. Bu savaşçılardan biri de genç yazar Mustafa Suphi'dir. Karadeniz, hamsi, çay, fındık, mısır ve yeşilin bütün tonları. Sıcak yağmurlar yelpazesi, yoksulluk, sıkıntı, her şeye karşın yine de sıcacık dostluklar. Mustafa Suphi özetle bu, yani porselen çaydanlıklarda demlenen çaydan başka dert imbiklerinden damıtılmış bir avuç hüzün. Şiirlerini okuduğumda Amerikan Pop'unun tadında değil de bizim olan Karadeniz'in gönlümüzü yelpazeleyen sesini, çay toplayan kadınımızın romatizma illetinden sancıyan öpülesi elinin sıcaklığını duydum. Çok sevindirici bir gelişme bu. Şiirimiz kendine geliyor, yeni bir içerik kazanıyor, çeviri kokusundan uzaklaşarak yavaş yavaş bizim oluyor. İşte gençler ya da Mustafa Suphi'ler bu savaşın öncüleri. Daha yolun başındalar, ama bu savaşı kazanacaklar, hiç kuşkum yok.

---