Öyle çok şey var ki bak, sana dair

Bazen öğrenciler sorar “Hocam, şiirle şarkı sözü arasında ne fark vardır?” diye. Onlara geçen yüzyıldan iki öykü anlatırım.
1990 kışıdır...
Tarihçi Eric Hobsbawm’ın deyişiyle “Kısa XX. Yüzyıl”ın son demleri... Berlin Duvarı henüz yıkılmış, güzelim Yugoslavya dağıldı dağılacak, karanlık uçakların Manhattan’daki İkiz Kuleler’e çarpmasıyla “fiilen” başlayacak XXI. Yüzyıl’a kadarki on senelik araya girildi girilecek... İnternetin bilinçlerimizi birbirine bağlamasına az kalmış. Kıyamet alametleriyle yeni bir çağ heyecanının buluştuğu, siberpunk bir atmosfer.
Gelecekten habersiz bir delikanlı, Taksim-Eminönü otobüsünden inmektedir: Ama nasıl da kış! Karla karışık yağmur, yüzü kamçılayan rüzgâr, her yer çamur deryası. Sırtında kışın şerrinden korumayan fakir işi mont, koltuğunun altında içinde şiirler olan bir dosya. Henüz 17 yaşında ve sigarasından asabi nefesler çekerek Cağaloğlu Yokuşu’na doğru hızlı adımlarla yürüyor.
İstikâmet, Varlık dergisinin o yokuşun ortasındaki yazı işleri... Cebinde, üzeri Varlık amblemli zarf.
Zarfı sonbaharda yatılı okula döndüğünde, Galatasaray Lisesi’nin emektarı Ayı Ramo’dan aldı. O an bir titreme geldi üzerine. Okullar kapanmadan birkaç şiirini Varlık’a göndermişti. Aklında o vakitler pek popüler “Biz Duvar Yazışıyız” kitabından bir vecize: “Bir şiir yazdım. Uçuruma bir çiçek atmış da yankısını bekler gibiyim.”
Uçuruma atılmış çiçeğin yankısı olur mu? Oluyormuş. Meğer Varlık dergisi uçurum değilmiş...

---