Kent nüfusu her zaman köyden fazla oldu, ama elbette bugünün megapolleri ile kıyaslandığında kentler bir köy ya da kasaba boyutundaydı. Ancak kimi kentler dünden bugüne taşıdıkları bereketli birikintilerle diğerlerinden ayrıldılar. Bu kentler için medeniyetin tarlaları diyebiliriz. Bu tarlalarda yetişen medeniyet mahsulleri; insanların zihinsel dünyasında yanıp sönen yıldızlar, rayihası ile insanı mest eden çiçekler gibidir. Bu tür kentler insanların kültürel, sanatsal olarak olgunlaşıp gelişebildikleri yerlerdir ve bir anlamda insanların beğenilerini geliştirip, onların insanı olarak daha ileri seviyede olmalarına imkân tanırlar. Bu nedenle kent havası hem buram buram özgürlük kokar, hem de insanı olgunlaşma. Dolayısıyla insanın kendini aşma, geliştirme sürecinde medeniyet havzası kentler daha çok öne çıkmışlardır. İstanbul böyle bir kenttir. Tarihi boyunca nice medeniyetleri emziren bu bereketli ana için tüm çocukları değerli olmakla birlikte; onu süsleyen, onu güzelleştiren Osmanlı medeniyetine bir başka davranmıştır. Medeniyetimiz, yadigârımız, tarihimiz, hafızamız olan bu şehir; mavi ile yeşilin "elim sende" oynadığı, güneşin sularında şavkıyan ışıklarını yeşil tepelerine tuttuğu bir yer olduğundan, insanları da doğayla buluşmayı severler. İstanbul'un hafızalarda iz bırakan mesireleri, insan ruhunun ancak tabiat ile sükûn bulabileceğini gösterir mahiyettedirler. Bir de şehrin sayfiyeleri vardır ki; sıcak yaz günlerinde yeşi11e, suyun serinliğini taşıyan efil efil meltemlerle yaşamın tadına doyum olmaz. Alemdağ böylesi bir şehrin en müstesna köşelerindendir. Padişahların av köşkleri ile başlayan kentle bütünleşme süreci, onu zamanla şehrin en vazgeçilmez yerlerinden biri kılmıştır…

---