2003 yazında, İstanbul'un Fikirtepe'sinde, bir genç, kendi silâhından çıkan mermi ile hayatını kaybetti. Genç, hem de o kadar gençti ki, bütün Fikirtepe, bu ölüme boyun büktü.
Hadiseyi duyduğumda öyle müteessir oldum ki, o "teessür ânı" aylarca aklımdan hiç çıkmadı. Hadise fecî görünüyordu. Nereden baksan, "bir kazâ"ya benziyordu. Ki altında, son derece elîm bir aşk hikâyesi yatıyordu.
O genci tanırdım. "Fatih"ti adı. O hadiseden kısa bir süre önce Çamlıca'da piknik yaptığımızda o da vardı. Bana tuhaf şekilde sokulgan, benimle çok şeyler konuşmak istermişçesine yutkuıımaklıydı.
Fakat konuşmadık. Ya onun dili dönmedi veya ben yeterince ilgili görünmedim. Neticede hikâyesini o gün öğrenemedim. O "teessür ânı"nda öğrenebildim. Ve teessürümü biraz da o gün öğrenmemiş olmamın pişmanlığı tetikledi.
Bu elîm aşk hikâyesini daha önce öğrenmiş olsaydım o gence bir yardımım dokunur muydu, o kazâdan kurtulur muydu bilmiyorum ama - kader tabiî ki! -, sözkonusu "teessür ânı"nın nasıl yakamı bırakmayıp, bana bu masalı yazdırdığını çok iyi biliyorum...

---