Üç yıl önce bir haftalığına İstanbul' a gelip Yunanistan'a döndüğümde bir İstanbul aşığına dönüştüğümü anlamam 3 ay sürdü. İstanbul aklımdan çıkmadı. Bir metropole, bir kente değil, bir kadına aşık olmuş gibi şehri düşündüm. 15 yaşına kadar yaşadığım bu şehir beni yeniden geri çağırıyordu. Bir sabah "İstanbul'da geçen bir roman yazmam gerek" diyerek uyandım. Eşyalarımı toplamam yalnız yaşayan bir manik depresif yazara yakışır şekilde bir iki gün sürdü. Sonra ver elini İstanbul... Bu satırları yazarken bir şey deniyorum... Birçok şey deniyorum... İlk kez, başlamadan, bitirmeden yazıyorum... Yaşadıktan sonra değil, yaşamadan önce yazıyorum... Defalarca başladığım günlük denemelerim başarısız oldu. Şimdi seninle yazmak istiyorum. Sen kimsin, bilmiyorum. Açıkçası kim olduğunla da ilgilenmiyorum. Bir şekilde yollarımız kesişti ve sen okumaya başladın. Bildiğim şu; seninle beraber kaybolacağız İstanbul'da... Seni benimle sürükleyeceğim. Beni tanımıyorsun, bilmiyorsun. Benimle gelmen için bir neden yok. Ama geleceksin biliyorum. İlk an, ilk cümle, ilk dokunuş... Bu kez başlamadan yazmamın, yolculuğa çıkarken kalemimi kullanmaya başlamamın nedeni; dönüm noktalarımdan birini yaşayacağımı biliyor olmam. Bu şehir beni ya yutacak, ya adam edecek, ya yeni bir yol çizecek ya da sıradan bir durak olacak. Seni tanık ediyorum.

---