Esircinin Elinde
Annem beni çıplak göğsü üstüne bastırırdı ve kulağıma “Aç bir kaplan nasıl ininden çıkıp kulübelere yaklaşırsa, beyaz adamlar da bizim köyümüzü öyle sarar. Biz onun ne mal olduğunu ve bizden ne istediğini pek iyi biliriz yavrum, aman ihtiyatlı ol. Kulübemizden çok uzaklarda oynayıp onun ağına düşme. O, çaldığı çocuklara karşı çok merhametsizdir. Onun ellerine düşen çocukları biz bir daha hiç görmeyiz. Allah onun pençelerine dlşmüş olan bütün siyahlara acısın,” diye fısıldardı. Annemin bu sözleri, onun bana ne söylemek istediğini pek açık bir şekilde anlamamış olmama rağmen kalbime hüzün doldururdu.
Ben sadece onun küçük çocukları çalan o korkunç beyaz adamdan bahsettiğini anlardım.
Bizim kabilemiz içinde onu her çocuk bilirdi. Çünkü annelerimiz her birimize ondan bahsederlerdi. “Süt gibi beyaz bir teni, güneş gibi sarı sakalı, kıpkırmızı kulakları ve korkunç iğrenç kırmızı dudakları var. Beyaz bir harmani onun uzun vücudunu sarar,” diye onu bize tarif ederlerdi. Yaramazlık yaptığımız zaman annelerimiz bizi “Beyaz adam geliyor,” diye korkuturlardı.
Evet, o, çocukların olduğu kadar anne ve babaların da umacısıydı.
Onu köyümüzün civarında gördüler mi hemen yine çocuk çalmaya geldiğini anlarlardı.
O, bu taraflarda son defa görüldükten sonra benim bir oyun arkadaşım ortadan kaybolmuş ve bir daha meydana çıkmamıştı...

---