Bin dokuz yüz doksan iki Aralık ayının on dokuzuncu günü İstanbul Sabah: Çengelköy. Gök koyu gri. Hava yoğun, kurşuni. Işık varla yok arası. Zamanı olmayan; belli bir zamana ait olmayan bir ışık. (Sabah mı? Öğlen mi? ikindi mi? Belli değil.) Kaynağı da olmayan bir ışık bu. Yukardan (gökyüzünden) gelmiyor. Yerden birkaç metre yükseklikten, yatay olarak yayılıyor. Boğaz'ın karşı (Rumeli) kıyıları belli belirsiz. Sis mi bu? Değil. Duman mı? Hayır. Bir şeyler yağıyor gibi. Ama yağmur değil. Ya da yağmur. Belki de yağmur. Camın ardından yeterince seçemiyorum. Seçebildiğim, içinde hemen hemen hiç mavi olmayan, gri renkteki denizin üzerinde kuzeye doğru seken kirli beyaz lodos dalgaları. Karşı kıyı. Bu ışık ki, karşı kıyının tüm çirkinliklerini bir anda yok ediverdi. Hiçbir ayrıntı seçilmiyor. Hiçbir renk. İstanbul'dan çok Kuzey ülkelerine özgü bir ışık. Büyük Flaman ustalarının resimlerindeki. Öğlen: Üsküdar. Batı ve kuzeyde aynı ışık. Aynı bulutlar. Ama Topkapı Sarayı üzerinde gök yarılmış, bulutlar gümüşi bir ışık için parçalanmış, Topkapı Sarayı'nı, Ayasofya'yı aydınlatarak, Gülhane kıyısına, Sirkeci'ye, oradan Haliç'e uzanan çiğ, berrak bir ışık bu. Bir hortum gibi, sanki alanına girecek herzeyi, sarayları, kiliseleri, camileri, taşıtları, ağaçları, hayvanları, insanları çekip içine alacak. Tansık. İkindi: Kasımpaşa. Piyalepaşa'dan geçiyorum. Bu camiin, benim belleğimde, ışıkla hiç ilgisi yok gibidir. Çevresinde geniş bir alan, görüş alanı, bir recul olmadığı için mi? Bu çok kubbeli camii, çocukluğumda bir akarsuyun kıyısında düşlerdim, deyip geçtim, Bahariye caddesinden İskele'ye indim. Karanlık, Haliç'in üzerine çökmüş. Burada, bu "karanlık ışık" Haliç'ten yukarıya, gök boşluğuna yayılıyor. Süleymaniye Camii uzaklaşmış. Olduğundan çok ötelerde sanki. Nerde bugünü fotoğraflayacak olanlar? Turgut Salgar, Neşet Kırcalıoğlu, Ali Tara, Paul McMillen, Ani Çelik Arevyan, Nazif Topçuoğlu, Sıtkı Kösemen, Tamer Yılmaz, Tülin Altılar...

---