“Anı yazmak, ölümün elinden bir şey kurtarmaktır” der, Andre Gide. Ali Sirmen’in daha fazlasını yaptığını düşünüyorum. Önceleri pek istekli değildi; eşi Mine Sirmen’in belirleyici ısrarı, belki benim eski bir Cumhuriyetçi oluşumun verdiği aşinalık duygusu, belki de, ilerleyen sayfalarda tanığı olacağınız karamsarlığı ile, yine de bir hesaplaşma dürtüsü... Sonunda ikna oldu ve bu güzel anılar kağıt ve mürekkeple tanışabildiler.
O mu renkli bir kişilik, yoksa o yıllar mı renkliydi? Kesin olan bir şey varsa, her ikisinin kimyalarının birbirini tuttuğudur. Etkileyici bir renk kartelası: Üvey kardeşi, Elvis Presley’in sevgilisi olan Ali Sirmen’den, kulağına operanın tek gerçek müzik olduğunu fısıldayan, Klasik Türk Musikisi’nin ağır toplarından Sadi Işılay’m torunu Ali Sirmen’e... İçe dönük, sokağa tek başına çıkarılmayan, kadınların yetiştirdiği Ali Sirmen’den, tiyatro ve sinemada roller almış “girişken” gazeteci Ali Sirmen’e... Madanoğlu cuntasından yargılanırken, istihbarat şubesinde askerlik yapan Ali Sirmen’den, çalıştığı gazetenin kurucusu Yunus Na-di’yi beyaz perdede canlandıran Ali Sirmen’e...

---