Birlikte bir hayata başlamalarının ardından sekiz ay geçmişti. Buradaki huzursuzluk iyiden iyiye açığa çıkmaya başlıyordu. Berk ilk başlarda bunu görmezden gelmeye çalıştı. Ancak durum gitgide kötüleşmeye yüz tutuyordu.
Eskisi gibi onun söylediklerini can kulağıyla dinlemiyordu. Berk onunla evlenmediği için öyle davrandığını düşünüyordu. Bir gece yoğun işlerinden dolayı geç vakit yemek yerler iken, Duru birdenbire hıçkırıklarla ağlamaya koyuldu. Hemencecik sandalyesinden kalkıp onu kollarıyla sardı: “Biliyorsun aşkım, bugün üç cenaze vardı, çok yoğundum. O yüzden sana biraz sert davranmış olabilirim.” “Yok, ondan değil, sıkıldım işte.” “Neden peki, bana söyler misin?” diye sakince sordu. “Burası artık iyice ruhumu karartıyor Berk, ölümden ve cenazeden başka bir şey göremiyorum bu mezarlıkta.” “Bu hafta belediyeye gidip tayinimi isteyeceğim. İş arayışım bir sonuç vermeyecek herhalde. Bu arada evlilik işlemlerimizi de başlatacağım.” Bunun üzerine, Durunun gözlerinin içi parıldadı, elleriyle gözyaşlarını silip onu kucakladı: Seni çok seviyorum...

---