Ben hocalarımın ağzından yaşadıkları olayları dinlediğim zaman, onlara "Ne güzel, ama bunlar unutulmamalı" derdim. Şimdi anılarımı, asistanlarıma ya da hastane dışında dostlarıma anlattığım zaman gülüyorlar; sonra "Ama bunları başkaları da duymalı" diyorlar. Ben gülmeyi çok sevdim; hep gülmeye ya da gülümsemeye gayret ettim. Anlatmak istediklerimi iki kitapçıkta topladım: I. Ailevi ve mesleki anılar, II. Portreler, anılar ve veda konuşmaları. Sayfa boşluklarına resimler serpiştirdim. Bunlar üstündeki konuyla doğrudan ilgili değildir; ama onlar hayatımın durdurulmuş ve dondurulmuş parçalarıdır. İtiraf etmeliyim ki, yazarken "hile" yaptım: Hayatım hep güllük gülistanlık değildi. Bu nedenle sepetten "mail" alırken beğendiklerimi seçtim, ötekileri ittim ya da gömdüm. Hem zaten onlar da "Tarihin akışını değiştirecek" güçte değillerdi...

---