Ah, öğrencilik yıllarım; Nerelerdesiniz şimdi? Ah, benim altın çağım, Hürriyetim, bağımsızlığım; Bilirim, asla dönmezsin geri. Şimdi, nafile tüm arayışlarım; bulamam artık izini. O jerum, jerum, jerum! O quae mutatio rerum! Alman öğrenci birliği "Libertas"ın lokalinde, hemen hemen bir salon büyüklüğündeki arka odada, az da olsa kulağa hoş gelen sesleriyle yaklaşık iki düzine gırtlaktan eski bir mezuniyet şarkısı yükseliyordu. Odanın dekorasyonu tipikti; duvarlarda birliğin amblemleri vardı: Sancak, birbirinin üstünde çapraz duran flöreler, birliğin renklerini taşıyan kasketler ve kurdeleler. Tek tek şahısların ya da grupların yer aldığı pek çok fotoğraf... Fotoğraflarda görülen bazı yüzler, daha sonra gazetelerde çıkan meşhur kişilere aitti; kimileri yaşamın büyük karmaşasında yitip gitmiş, kimileri ise bu dünyadan göçmüş ve artık anılmaz olmuştu. Grup fotoğraflarında, birliğin diğer öğrenci birlikleriyle veya kendi başına düzenlemiş olduğu kutlama amaçlı yürüyüşler yer alıyordu. Duvarlarda ayrıca, sanatçı ruhlu öğrenciler tarafından çizilmiş ve esprili arkadaşlarının yazılarıyla tamamlanmış komik karikatürler vardı. Sigara tablaları ve bira kupalarıyla kaplı uzunca bir masa... Başköşede başkan; önünde parıltılı çıplaklığıyla f1öreler... Odanın içini dolduran sigara ve puro dumanı; bira, yemek ve nefes kokusu... Yerinde azametle oturan Başkan Berkow'un ince dudaklarından sarsılmaz bir katılık ve kararlılık okunmasaydı; tombul neşeli yüzü, eşine az rastlanır bir iyi kalpliliğin işareti olabilirdi. Fakat yüzündeki eskrimden kalma yaralar, şişko Berkow'un fikirlerini zaman zaman elindeki f1örelerle savunmuş olduğunu ispatlıyordu. Dördüncü mısra odanın içini dolduruyordu: Biri derste suratını asıp, münasebetleri yazar. Diğeri oflayıp puflayarak, mütemadiyen eleştirir; günahkâr ruhu paylayıp, virane evini onarır…

---