Bir padişahımız söylemiş, "Aşk imiş her ne var âlemde, ilim bir kilü kal imiş ancak" diye. O padişah ki, yediği önünde, yemediği arkasında, koca imparatorluğunun hazık elleri elinin altında, bir el işareti, bir göz kırpışı, bağrına böğrüne, koynuna, hurileri gılmanlarıyla en yekta, en eşsiz güzelleri sokabilecekken, bir "ahu gözlü"ye gönlünü kaptırıp, muradına eremeyince, dünyayı kendine zindan eder, edebilir. Fatih'i de, Yavuz'u da, onca "servet saman" içinde, bir sevgilinin sıcaklığına, içtenliğine duydukları özlemde tükenip gitmişlerdir, kimselere nasip olmayan görkemlerine karşın. "Aşk gelecek cümle eksikler gider", demiş koca Yunus. Ama hangi aşk? Karşılıksız aşk mı? Karşılıksız aşk kadar yüce, ama onun kadar aptalca, özür dilerim, eşekçe bir şey olamaz. Sevilmeden sevmek, bir güzel şeydir, güzel olmasına, ama boşunadır, Tanrı sevgisi gibi. Yetmiş üç yaşına ermiş olan Goethe'ye sormuşlar bir gün sağlığın nasıl diye. Şöyle yanıt vermiş büyük şair: "Kendimi pek iyi hissetmiyorum... Çünkü bugünlerde ne ben bir kimseye aşığım, ne de birisi bana…'

---