Öykücülüğümüz yeni bir evreye ulaştı genç yazarlarla. Son yıllarda epeyce usta kalem göze çarpıyor yazınımızın öykü alanında. Başarının bayrağı da, sanırım, kadın yazarlarımızdır. (Başka alanlarda da yine bayanlar önde). . Öykücülüğümüzün bu yeni evresine ustaca adım atıp kapıyı aralayanlardan biri Nevra Bucak. Öykülemenin, anlatımın ilk ve önemli ögesi olan dil'e başarıyla ulaşmış. Abartısız, yalın, temiz bir anlatım dilini bulması, başarıda onun ilk adımı atmasını sağlamış. . İstanbullu bir yazar Nevra Bucak, bir "İstanbul" yazarı. Öykülerinin ilk bölümü "Beyoğlu'nun Eski Ustaları" başlığını taşıyor. Altı öykü var bu bölümde. Beyoğlu'na renk katan, bu rengi gelenekselleştiren ustalar... O ustaların incelik ve ilgileriyle yarattıkları güzellikler... Kendilerine tutkuyla bağladıkları müşteriler... O levanten koku... Bunları, ilk röportaj olarak okumuştum çeşitli dergilerde; fotoğraflarından da ayrı tad alarak... Gördüm ki, Nevra Bucak bu röportajlarını öyküye dönüştürerek kitabının ilk bölümüne almış. Kurgularıyla, duygulu, duyarlı havasıyla başarılı öyküler. Röportajlardaki tadı koruyabilmiş. Hele bir "Kontes Natalya" var ki -benzerlerini, yazgısını epeyce bilmemize karşın- buruk bir tadla içimizde yaşıyor. Öyküler'in ikinci bölümü " Yaşayan Hüzün" Yitip giden İstanbul'un hüznü. Göztepe, Çiftehavuzlar, Erenköy, Suadiye... O eski bahçeler... Güller, hatmiler... . Meyve yüklü dallar... Ve yaşam savaşımının acı gerçeği dışında kalmış; özlem duyulan rahat yaşanmış zamanlar... (Bu da İstanbul gerçeğinin bir parçasıydı). Yaşam durmuyor, akıp giden zaman, herzeyi değiştiriyor. Artan nüfus ve geçim zorlukları... O güzelim eski bahçeleri, tahta konakları alıp götürüyor... Katlar, kat karşılığı yıkımlar... Soğuk beton yığınları...

---