Babama ait bir akşamüstünün içinde yürüyordum sanki. Batmakta olan güneşin ışıkları gözlerime doluyordu, kendimi eski bir zamanın içinde gibi hissediyordum. Babama ait olmalıydı üstünde yürüdüğüm bu kaldırımlar, kentin bu eğri büğrü köşesindeki aşınmış yol merdivenleri. Çevremden geçip giden bu akşamüstüne ait olan insan kalabalığı babama ait bir zamanın kişileri olmalıydılar; şu derinden bir yerden gelen opera aryası, birazdan loş bir alacakaranlığın içine düşecek olan kent tümüyle babama ait olmalıydı; işte böyle bir duygu taşıyordum içimde. Oysa babam bu kentte çok az yaşamıştı, artık başka bir dünyanın insanıydı. Kentin şu akşamüstü kaldırımları, kırık dökük nağmeleri, çevreden kulağıma gelen korna sesleri, bir film şeridi gibi önümden geçen insan yüzleri bana ait olmalıydılar. Karmaşık duygular içinde yokuş aşağı yürüyor; ağrıyan kaslarımı çalıştırmaya çabalıyor, bir yandan da gece bastırmadan evin oralara varmaya uğraşıyordum. "Rüyada mısın?" diye sordu yanı başımdan bir ses. Yüreğim hoplamıştı. Çevik bir hareketle dönüp kulağımın dibindeki sesin sahibini yakaladım. Yaşlı bir adam yanı başımda durmuş, izliyordu beni. Siyah boncuk gibi gözleri, buruşuk ama duru bir teni vardı. Boyu kısacıktı, yaşlı bir çocuk gibiydi...

---